Aslında her şey çok güzel, yerli yerinde gidiyordu; DNA'nın halkın üzerinde uyandırdığı saygı gün geçtikçe artıyordu, anneler artık oğlum/kızım genetik mühendisi olacak (da insan klonlayacak) diye hava atmaya başlamışlardı bile.. Haberler Genom Projesi'nin sona yaklaşmakta olduğu haberleriyle çalkalanıyor, tartışma programlarında genetiği değiştirilmiş soya fasülyesinin yararlı mı yoksa zararlı mı olduğu tartışılıyordu..Tüm dünyayı dolaşan canavar balonu görenlerden (bkz: GDO'ya hayır platformu) kimileri çok sevip okşuyor, kimi ise kin kusuyordu..

Kısaca, onca ihtişamı ve karizmasına karşın DNA yaşamımızın tam ortasında, bizimle birlikteydi ve eğreti de durmuyordu üstelik...

Düğüm yine Amerika'da koptu: Nadrian Seeman adında biri, DNA'dan küp yaptığını açıkladı; ardından aynı molekülden düzgün sekizyüzlü yapılması durumun şiddetini artırdı.. Ama vurucu darbeyi, sozcubukcu DNA'dan küp yapmak kolay, sıkıyosa küpten DNA yapsınlar diyerek yaptı; işte bu noktada hem DNA'nın yıllardır üst üste yığdığı karizması bir anda çöktü, hem de halka malolan bir molekül artık ondan uzaklaşmaya, ona yabancılaşmaya başladı.. Artık babalık testinin simgesi, bizden biri değildi o, sanatın emrine girmiş, uzaklaşmıştı...

DNA'nın halktan kopukluğu bununla kalmadı, nanoparçacıklarda ve organik sentezde kullanılmasıyla bu durum hızla devam etti, ediyor da..